Pokolenie Z w ruchu: praca zdalna, cyfrowy nomadyzm i nowe priorytety młodych Polaków 

Badania mgr Aleksandry Sztuk z Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu rzucają światło na nowe wzorce zawodowe młodego pokolenia – i ich znaczenie dla rynku pracy, samorządów i polityk publicznych. 

Czy praca zdalna to tylko wspomnienie po pandemii? Czy cyfrowy nomadyzm to styl życia tylko dla garstki wolnych duchów z Instagrama? A może to – jak pokazuje najnowsze badanie – nowa matryca funkcjonowania zawodowego i społecznego młodego pokolenia, której nie można już dłużej ignorować? 

W swojej najnowszej publikacji „Identyfikacja postaw studentów pokolenia Z względem pracy zdalnej i cyfrowego nomadyzmu” badaczka UEW Aleksandra Sztuk prezentuje wyniki badania przeprowadzonego wśród 122 studentów Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu. Analizie poddano nie tylko deklaracje i postawy wobec pracy zdalnej, ale również potencjał migracyjny i mobilnościowy tej grupy oraz ich stosunek do idei cyfrowego nomadyzmu. 

Wyniki badania są jednoznaczne: 

• 70% respondentów poważnie rozważa styl życia cyfrowego nomady – łączenie pracy zdalnej z podróżowaniem i częstą zmianą miejsca zamieszkania. 

• Główne motywacje to: oszczędność czasu, większa elastyczność, niezależność oraz chęć samorozwoju. 

• Wbrew stereotypom, badani deklarują silną więź z miastem Wrocławiem i krajem – mobilność nie oznacza braku zakorzenienia. 

• Doświadczenie pandemii i zdalnego nauczania wzmocniło akceptację pracy zdalnej i kompetencje potrzebne do jej wykonywania. 

To dane, które powinny uruchomić alarm w działach HR, instytucjach publicznych i biurach strategii miejskich. Młode pokolenie nie oczekuje już dostosowania się do reguł świata pracy – ono tworzy nowe. 

Społeczna przydatność badań: więcej niż diagnoza 

To badanie to nie tylko ciekawostka naukowa – to konkretne narzędzie strategiczne. Jego wyniki dostarczają materiału diagnostycznego dla trzech kluczowych grup interesariuszy: 

• Pracodawcy: elastyczność, autonomia i praca projektowa to nie benefity, tylko fundamenty. Ignorowanie tego oznacza odpływ talentów. 

• Miasta i regiony: cyfrowi nomadzi nie osiedlają się tam, gdzie najwięcej biurowców, ale tam, gdzie mogą dobrze pracować i żyć. Szybki internet, coworking i klimat miejsca mogą zadecydować o przewadze konkurencyjnej. 

• Decydenci i ustawodawcy: czas dostosować polityki zatrudnienia, edukacji i urbanistyki do realnych oczekiwań młodych profesjonalistów – nie tych sprzed dekady, ale tych obecnych. 

Jeśli chcemy zatrzymać kapitał ludzki w kraju – musimy się ruszyć razem z nim. 

Przyszłość cyfrowego nomadyzmu – nie trend, lecz transformacja 

Zjawisko cyfrowego nomadyzmu przestaje być marginesem rynku pracy – przekształca się w nowy standard mobilności zawodowej. To nie jest tymczasowa moda, to odpowiedź na globalne zmiany społeczne i technologiczne: rosnącą digitalizację, elastyczność modeli zatrudnienia i redefinicję tego, czym właściwie jest „miejsce pracy”. 

Nie chodzi tylko o podróże – chodzi o prawo wyboru, pracę dopasowaną do rytmu życia, a nie odwrotnie. To zmienia sposób, w jaki myślimy o ekonomii, o polityce zatrudnienia, a nawet o roli miast w utrzymaniu młodych mieszkańców. 

Jeśli chcemy zachować konkurencyjność – musimy przestać mierzyć mobilność w kilometrach, a zacząć ją rozumieć jako wskaźnik jakości życia. 

Gdzie przeczytać? 

Pełny artykuł naukowy został opublikowany w czasopiśmie Optimum. Studia Ekonomiczne (2025, nr 1) i dostępny jest online: 
👉 Zobacz publikację 

Autor: mgr Aleksandra Sztuk, Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu 
Tytuł: Identyfikacja postaw studentów pokolenia Z względem pracy zdalnej i cyfrowego nomadyzmu 
Czasopismo: Optimum. Studia Ekonomiczne, 2025, nr 1 

badania.uew.pl – miejsce, gdzie nauka wychodzi naprzeciw potrzeb społeczeństwa